Ella

Goed, het werd weer stilaan tijd dat er een nieuw blogberichtje aankwam. Inmiddels 6 maanden verder sinds het moment dat ik het vliegtuig op stapte, zonder enig idee hoe mijn leven er aan de andere kant van de wereld uit zou zien.  6 maanden verder, genietend van de allerlaatste vakantiedagen. Even de zussen ontlopen en me in mijn kamer opgesloten, luisterend naar enkele Argentijnse klassiekers, terugblikkend op 3 legendarische zomermaanden. Mijn verandering van gastgezin, de warme zomeravonden, de onvergetelijke namiddagen in las pirquitas met mijn grote zus, mijn vakantie naar Buenos Aires, nieuwjaar met zwembad,..

6 maanden verder. Moeilijk uit te leggen hoe zoiets je verandert. Ik weet nog hoe we samen met de Mexicanen het vliegtuig op stapten, nog een snelle knuffel aan de familia, vol goede moed aan dit avontuur beginnend. Tot ik effectief de bus richting Catamarca moest nemen, beseffend dat ik er vanaf dan alleen voor stond, helemaal opnieuw mocht beginnen, zonder enig houvast, zonder mensen waarom je geeft – in lichte staat van paniek dus, om het eufemistisch te stellen. De eerste maanden doorgekomen, genoten van de cultuurverschillen maar toch heel wat heimwee gehad. Blijkbaar heet zoiets ‘cultuurvermoeidheid’ –citeert AFS-, een fase dat rond je tweede tot je vierde maand in je uitwisselingsjaar voorkomt. En dat hebben we mogen ervaren ook. De ene dag alles geweldig, de volgende dag op de rand om het eerstvolgende vliegtuig met bestemming België te nemen. Gelukkig rond november van familie veranderd. De verwachtingen die ik had voor ik hierheen kwam –ook al dacht ik dat ik zonder verwachtingen aan dit jaar begonnen was- heb ik toch wat moeten aanpassen. Spaans heb ik geleerd, dat wel. Maar het perfecte gezin in  de perfecte stad met de perfecte vrienden, heb ik toch even moeten herzien. Vooral de eerste maanden kwam de sleur van de schooldagen hard aan. Tot ik veranderde van gastgezin en begon te beseffen dat dit jaar is wat je er zelf van maakt, dat niets je in de schoot geworpen wordt en sindsdien volop beginnen genieten van elk moment. Ook de kans gehad de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten en dat heeft ook een pak geholpen. Af en toe eens volledig de toerist uithangen, de hele dag engels praten, je europese roots weer oppikken, geweldige vriendschap opgebouwd met enkelen. Spijt? Absoluut niet. Ik had niets te verliezen toen ik hieraan begonnen was. En na 6 maanden kan ik zeggen, ondanks ik slechts over de helft van dit avontuur ben, dat ik er zoveel  sterker en onafhankelijker op ben geworden. De eerste maanden waren hard, toekomen in een land zonder de taal te spreken en beseffen dat je er alleen voor staat. Maar nu, 6 maanden verder, enkele onvergetelijke ervaringen rijker maar vooral een familie meer in het hart. De eerste maanden hopend dat ik op het einde van dit jaar zou kunnen zeggen dat ik deze plek, deze mensen zou missen. Nu over de helft van mijn jaar, biddend dat ik over enkele maanden zonder te veel pijn in het hart afscheid zal kunnen nemen van mijn ouders, zussen en vrienden. Een vriend, die hier 2 jaar geleden ook op uitwisseling was, heeft me doen inzien dat, ondanks het gemis om je thuisland, dit jaar wel eens een van de beste zou kunnen zijn. Dankje AFS.

En wat Argentinië mij geleerd heeft? Eerst en vooral mezelf te leren kennen. Ik dacht dat me aanpassen aan een nieuwe cultuur me minder zwaar zou vallen. Maar ik heb echt moeten leren niet meteen te oordelen –valt niet te ontkennen dat mijn eerste kennismaking met Catamarca me lichtjes heeft doen panikeren-, alles met een open kijk te benaderen. Ik heb geleerd te genieten van de kleine dingen, zeker mijn eerste maanden en niet mijn eigen ervaring te vergelijken met de verhalen van de andere AFS’ers. Mezelf geleerd tijd te geven, om me echt aan te passen aan deze cultuur, op mijn eigen tempo en mijn eigen plaats te vinden hier. Mezelf leren zijn, opnieuw en niet verwachten dat alles vanzelf goed gaat. Ik denk dat ik voor elke AFS’er spreek als ik zeg dat ik ben veranderd. Dat ik ben toegekomen, denkend dat ik zelfstandig was en geïnteresseerd in andere culturen, dat ik gemakkelijk vrienden kon maken en me gemakkelijk aanpaste, tot bleek dat dat niet zo was – kleine personaliteitscrisis. Tot het punt dat je jezelf niet meer herkent. Maar, no worries mensen: was slechts een tijdelijk verschijnsel. Heb mezelf terug gevonden.

Argentinië is voor mij niet alleen het land van de onstiptheid, de vreemde uitgaans- en etenstijden, het relaxed levensritme. Het begint ook zo stilaan mijn tweede thuis te worden. Na 6 maanden, eindelijk volledig thuis in een land die niet het mijne is. Tzal vechten worden om terug te keren en weer opnieuw te beginnen. Argentinië, het land die me mijn nieuwe levensmotto meegegeven heeft: wat vandaag niet kan, kan morgen altijd. Organiseren is hier een onbegonnen zaak –waar ik me de eerste maanden tevergeefs tegen heb proberen te verzetten- maar heb me leren verzoenen met het laid-back levensritme. Alles wat simpeler en minder ernstig te nemen. Dees jaar was er dus eentje van vallen en opstaan maar ik zou het zo opnieuw doen.

En nu resten er nog –MAAR!- een kleine 5 maanden. De zomervakantie loopt zo stilaan op zijn eind en dindsdag begint school weer. Alleen niet voor mij (: Ik probeer al maanden lang een reis naar het zuiden te organiseren – zelfs wetende dat in argentina niets te organiseren valt. Tot het reisagentschap me 2 dagen geleden liet weten dat er nog 2 plaatsjes waren om naar het zuiden te trekken. Hals overkop ouders gebeld, het geld moest meteen gestort want over 4 dagen zouden we al vertrekken. Een probleem: internationale transacties duren 3 werkdagen, waardoor het geld er nooit op tijd zou geraken. Maar via een heleboel omwegen en enkele leningen, vele telefoontjes en een nationale overschrijving verder, kan ik plechtig meedelen: zondagnacht, 00:30 argentijnse tijd vertrek ik voor een goede 2 weken naar het zuiden met Mimi! De pinguïns, orka’s, ijsgebergten en het einde van de wereld (Ushuaia). Foto’s en legendes volgen. En verder zien we wel hoe het loopt – ik heb het organiseren en op voorhand plannen wijselijk opgegeven. Un abrazo, Laura.

Save tonight – Eagle-eye cherry
saved the break of dawn

Laura goes Jamboree 2012

Maanden voor vertrek beginnen koekjes bakken en empanadas frituren om op straat te verkopen, geld verzameld bij rode lichten en tombola's gehouden. Duizenden bijeenkomsten gehad om de 'wat neem ik mee naar Jamboree'lijst opnieuw en opnieuw te overlopen. Tonnen pasta gekocht en bokalen kant- en klare salsas. Nog geen dag voor vertrek -18uur- toch een bus kunnen regelen die ons tot het verre Buenos Aires kon voeren.


Geplande vertrek: 13 januari, 19h 's avonds. 
Werkelijke vertrek: 14 januari, 3u 's nachts.
Geplande aankomst: 14 januari, 13u 's middags, na 18u. 
Werkelijke aankomst: 15 januari, 3u 's nachts, na 24u. 
Hallo Argentinië. 


Na 24u gereisd te hebben, midden in de nacht de tenten beginnen uit te slaan om de volgende dag officieel Jamboree 2012 te starten met de groepsmis en indrukwekkende opening. Van de 16de tot de 21ste, een onvergetelijk weekje met 16 000 andere scoutsers van heel Argentinië, Brazilië, Peru en Uruguay. Al snel ontdekt dat Scouts Argentina en scouts België een wereld van verschil zijn. Het stereotiepe beeld van de padvinders uit Amerika, hemd mooi in de broek gestopt, koekjes verkopend op straat, oudjes helpend oversteken, is hier toepasbaar. Vloeken terwijl je je scoutsdas aanhebt, no way. Alcohol drinken scouts zijnde, nog minder. Leider ben je hier aan je 21ste, tot onbeperkte leeftijd. Mijn groepsleider is er 60 jaar oud, en dat kon je merken aan de sfeer. Niemand die het terrein verlaatte -ook niet om naar de toiletten te gaan, nog geen 50meter verder- zonder toestemming. Maar dat was buiten mij gerekend. Terwijl de rest telkens om 24h, net na het avondeten, elk in hun tent kroop, volgde ik de klanken van de gitaar om na een gezellig avondje bij zonsopgang ook mijn slaapzak in te kruipen. Zoals het hoort. 


Als rover -ultieme tak, van 18 tot 21- werden ons de hele week door een reeks activiteiten aangeboden. Zo moesten we aan 2 'services' deelnemen: het strand opkuisen, gewonde honden uitlaten, gratis knuffels uitdelen op straat,.. Met mijn groep moesten we een reeks circustrucjes aanleren om vervolgens een act met een boodschap in elkaar te steken, die we de volgende dag zouden voordragen op het strand van mar del plata. Of de o zo geïnteresseerde strandgangers -die bezorgder leken over of ze al dan niet gelijkmatig aan het bruinen waren dan waar ze hun afval neergooiden- ook werkelijk een boodschap hebben gehad aan onze sensibilitatie'actie, laten we terzijde. Verder hadden we ook een avonturendag op het programma, met een initiatie in kajaking, paintbal, deathride en mountainbike. Tussen de activiteiten in ook de tijd gehad Mar del Plata - beach en centrum te bezoeken. De wereldberoemde havanna'alfajores geproefd. En de laatste dag als afsluiter een gigantische asado, voor de 1600 rovers. Meters vlees aan het grillen, aardappelen en uien in het vuur gegooid, lappen roosterend aant spit. Om het eten te laten zakken, wat reggeaton, cumbia en cuarteto. Allemaal samen, dansend onder de bomen, water naar elkaar gooiend - poging om wat af te koelen. Onbeschrijfbaar, echt. 


Enkele geweldige momenten met de groep beleefd, naar wat meer vrijheid gestreden, genoten van de 'juntadas' 's avonds, gitaar bij de hand, de fameuze mix fernet-cola van hand tot hand in een thermos doorgevend. Als 'persoon van Europa' werd ik gezien als de nummer 1 attractie. Vanaf ze te horen kregen waar ik vandaan kwam, vlogen me de vragen om de oren. Welke taal spreken ze in Belgica? Hoe komt het dat je Spaans spreekt? Mis je je thuisland niet? En, wat vind je van Argentina? Telkens dezelfde vragen, opnieuw en opnieuw. Tot het punt dat ik na 3 dagen besloten heb te zeggen dat ik wel degelijk van Argentinië ben, maar dat ze in Catamarca allemaal met een buitenlands accent spreken. Goedkope truc, maar werkte wel. Gelukkig was ik niet de enige Belg op het kampterrein, het was een gedeelde last. Doet me eraan denken: Veronica, een dikke merci voor een onvergetelijke 5'daags. Losgegaan op de reggeaton en cumbia, genoten van het argentijnse vlees, met nostalgie 'Piet Huysentruyt' weer bovenhaald, met enthousiasme de vlaamse klassiekers voor het hele kampterrein meegebruld en sinds lang weer het avondlied gezongen. Dankje. 


Enkele dassen en badges rijker -het voordeel van buitenlands zijn- en met een hoop nieuwe contacten en geweldige herinneringen teruggekeerd naar Catamarca - back to de drukkende warmte. De volgende uitstap aan het plannen 


Scouts, siempre LISTOS para SERVIR! 

voor flairs en pakken chocolade

Laura Verhulst (Paez)
Maestro Quiroga 535
4700 San Fernando del Valle Catamarca
Catamarca
Argentina

Chau 2011

De beruchte feestdagen. Een vlaag van heimwee rond de kerstperiode, daar hadden ze je in België al maanden op voorhand voor gewaarschuwd. En heb toch even een stil verlangen gehad terug te keren naar de koude temperaturen, de regen- en windvlagen, een dekentje en knetterende chocopops bij het haardvuur met een goede lat Côte D'or. Maar toch was het een unieke ervaring de feestdagen zo ver van huis te vieren.

Kerst wordt op zich niet zo gevierd in Argentinië. 's Avonds is er een familiediner. Tafel vol met vlees en zoetigheden. Een flesje wijn wordt geopend, gemengd met een goede teug sprite (jakkie). Om 12u wordt er vuurwerk geschoten in elke tuin en in elke straat -de hele maand december verkopen ze op elke hoek van de straat trouwens vuurwerk, aan een spotprijsje- en rond 2u 's nachts trekt de jeugd erop uit en gaat naar de boliche. Mijn oudste zus en ik zijn samen naar het huis van een vriend gegaan en hebben daar een avondje (en ochtend) gekaraoked. De volgende dag de hele dag naar 'las pirquitas' (meer) gegaan. Vrienden hebben daar een soort strandhuis waar ze pizza's, milkshakes, empanadas, milanesas,.. verkopen en kajaks verhuren, net aan de boord van het water. Prachtige natuur, geniale ligstoelen, 's avonds een gitaar en een dekentje erbij. Geweldige dag. Het gemis aan de warme kerstsfeer van thuis en de vele pakjes onder de kerstboom, was dus snel vergeten.


In tegenstelling tot kerst, die in mijn ogen beter gevierd wordt in Europa, kon België toch niet tippen aan het geniale nieuwjaar die ik hier beleefd heb. Na het gebruikelijke uitgebreide diner, trokken we rond 4u 's nachts naar 'la Tanita'. 8000man, 5 pistes en alles in de buitenlucht. Om 6u 's morgens hadden de uitwisselingsstudenten het lumineuze idee zich in het zwembad te gooien. Daar hebben we de zon zien opkomen en genoten van de eerste uren van 2012. Geniaal. Nieuwjaarsdag in las pirquitas doorgebracht. 


De eerste maand van het nieuwe jaar staat verder al goed volgeboekt. De afgelopen dagen heb ik letterlijk in het zwembad geleefd -in een poging te voorkomen dat mijn bloed tot koken overgaat, wat in deze hitte best mogelijk is- en gisteren was de laatste dag van een goede vriend uit Nieuw-Zeeland, hij vertrekt vanavond terug naar huis. Gisteren zijn we dus allemaal naar de bergen getrokken met een lading fernet en een goed pak ijs. Morgen vertrek ik naar el rodeo, een dorpje hier vlakbij (schuilen voor de hitte) en de 13e vertrekt de bus naar Mar del Plata (Buenos Aires), Jamboree Zuid-Amerika, here I come (:

Ojaa, op de nacht van drie koningen (vanavond) is de traditie hier dat kinderen hun schoentje zetten zodat de koningen 's nachts een geschenkje nalaten voor de braveren onder ons. In een maand tijd is het dus de tweede keer dat ik mijn schoentje zetten mag, hopen dat er morgen een watermeloen in ligt! 

Bombachas rosadas y pan dulce

Dag voor kerst. De koelkast boemvol gevuld met pan dulce, nougat, exotische fruitsoorten, krokante pindarepen (heerlijk, trouwens!), zonder de pakken vlees te vergeten -wat had je verwacht-, onder de miniatuur'kerstboom voor elk van ons een pakje met roze ondergoed, zoals de traditie het eist. Alweer een paar ervaringen rijker. 


December was er eentje met ups en downs. Eerst en vooral was het aanpassen aan de hitte, die nu officieel zijn piek bereikt heeft. 48graden en geen briesje wind. Drukkend warm dus. Was weer eens wat anders om in dit weer op de 8ste van december -de officiële kerstboomversier'dag, hier- al het kerstgerei uit de kast te halen. Net als de meeste AFS'ers was het dus even slikken om te beseffen dat je kerst en nieuw voor het eerst niet in je eigen familie zal vieren maar wel aan de andere kant van de wereld. Gelukkig heb ik de beste familie ooit, die me er elke keer weer snel bovenop helpen. Zo hebben ze voor Sinterklaas een chocoladetaart gemaakt. 


Maar verder heb ik enkele ervaringen opgedaan die ik niet zo snel vergeten zal. Eerst en vooral zijn we met de meerderheid van de andere uitwisselingsstudenten voor een 2'daagse trekking de bergen in getrokken. Vertrek vrijdagochtend, rond 10u. Gestapt tot 17u ongeveer -na de rivier zo'n 17keer overgestoken te hebben- om aan te komen waar we de nacht zouden doorbrengen. Niet meer dan een tweetal hutjes met strooien dak en stenen vloer, gelegen midden in de bergen, naast de rivier. 's Avonds een asado gepland. Kampvuurwarmte, overvloed aan vlees, enkel verlicht door de maan. De volgende dag om 6u opstaan -na zo'n 2uurtjes slaap, volledig verkleumd van de koude en stijf tot en met na een nachtje op de stenen vloer, zonder matje-, na het ontbijt -hete mate cocido en pan grasa, mmmm- klaar om opnieuw te vertrekken. Doorgetrokken naar de top van de berg, 3000meter hoogte, onvergetelijk landschap. Daarna weer naar beneden geklommen, geluncht aan de boord van een riviertje en rond 19u toegekomen in Los Angeles - in de verste verte niet te vergelijken met naamgenoot in de VS, ter verduidelijking- om van daaruit met de auto teruggevoerd te worden naar Catamarca. Foto's: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150430031171270.360348.725576269&type=1&l=cdd772d441


Daarnaast zijn we gisteren met zijn allen -in de hitte- ook het kinderziekenhuis van Catamarca gaan bezoeken. Film bekeken, de kerstman verwelkomd,.. en daarna kregen we elk de kans om enkele van de terminaal patiëntjes te bezoeken. In een groepje van 4, bezochten we er 2. Arthuro Benjamin, 14jaar, geparaliseerd. Moeilijk te beschrijven wat er in je omgaat als je ziet hoe zo'n kindje aan zijn bed gekluisterd is, niet zelfstandig kan eten of ademen en niet eens kan bewegen. Een hartverwarmend gesprek met de moeder gehad, die er ondanks alle tegenslag de moed in blijft houden. Ze vertelde ons hoe ze elke dag, meteen na haar werk, de rest van de uren slijt aan de zijde van haar zoontje. Hoe ze niet eens hoeven te praten om elkaar perfect te begrijpen. Hoe ze weet dat de situatie uitzichtloos is maar toch blijft vechten. Ongelooflijk sterk. Verder bezochten we ook Louis -Louicito voor de vrienden-, 9jaar, leukemie. Ook hij kan niet spreken maar communiceert met gebaren. Benja -mede'intercambio'er en goede vriend- had pleisters met een snormotief mee en daarmee hebben we wat gespeeld. Geweldig om een lach getoverd te zien op het gezichtje van Louis. Deze week wordt hij trouwens 10 en het zou mooi zijn het contact met die 2 wat te behouden. Zoiets doet je toch beseffen wat een geluk je hebt gezond en wel te leven. Een onvergetelijke ervaring. 


Na 4 maanden hier kan ik me van tijd tot tijd nog steeds wereldvreemd voelen maar ik heb het gevoel dat ik me eindelijk kan verzoenen met de ergerlijke wachttijden, de onstiptheid en de nationale luiheid. Gelukkig kan ik nog net zoveel genieten van elk klein cultuurverschil als in het begin van mijn avontuur - waarvoor dank, dulce de leche-Up next: zelf ijs maken. Gastouders van Benja baten een ijssalon uit-wat een geluk dat ik daar niet ben beland, anders had ik nu al een tweezit'plaats op het vliegtuig terug mogen boeken- en hebben me uitgenodigd zelf eens ijs te maken. Wordt vervolgd


Vrolijk kerst!

'iets is niets waard als je het niet kan delen met personen om wie je geeft' 

Voor het regeringshebbende Belgica

De vooravond van 6 december, in Belgica zou dat betekenen: schoentje zetten, wortel, suikerklontje en stella artois ernaast, gevolgd door een slapeloze nacht, trappelend naar beneden te stormen en te ontdekken wat de sint dit jaar langs de schoorsteen naar beneden heeft gegooid. Maar helaas, geen rode speculoosverpakkingen, piekeniekjes en chocoladefiguurtjes dit jaar. Toch heb ik vandaag een pot dulce de leche en een watermeloen gekocht om morgen zelf in mijn schoentje te leggen. 

En dat is niet het enige verschil in cultuur die me in de maand december te wachten staat. Met de kerstdagen die naderen, worden de supermarkten hier gevuld met 'pan dulce', 'ananas fizz' (cider met gedroogde ananas) en 'turron' (nougat). Geen kalkoen te bespeuren. Vreemder nog zijn de gekke hoeveelheden kerstmanfiguren, stuk voor stuk afgebeeld met een flinke laag sneeuw. En dat terwijl het buiten zo'n 40graden is. Een warme chocolademelk voor het haardvuur, zal er dit jaar dus niet inzitten. Naast de typische feestdagen, wordt er in mijn stad de achtste van december ook 'la fiesta de la virgin del valle' gevierd. Mensen van alle hoeken van het land komen naar het centrum om hun tent uit te slaan en de processie bij te wonen. Een gezellige drukte, suikerspinkraampjes, winkeltjes die relieken van de maagd verkopen, groepjes gitaristen,.. 

De afgelopen weken is mijn leventje hier erg veranderd. Eerst en vooral ben ik niet langer de enige uitwisselingstudent in mijn school. Sinds eind november gaat er ook een VSA'er naar mijn aula. In tegenstelling tot mijn intrede, die heel onopgemerkt verliep, kunnen we nu de speelplaats niet meer oversteken zonder om de zoveel meter tegenhouden te worden door groepjes gapende tieners die allemaal de 'Amerikaan' willen aanraken. De jongen wordt verafgood door iedereen en het lijkt alsof de school nu pas beseft dat ook ik een uitwisselingsstudente ben, de vriendschapsaanzoeken schieten de lucht in en voor het eerst lijken ze geinteresseerd in hoe het leven er in Europa aan toegaat -wel nadat ik ze moest vertellen dat Belgie wel degelijk een bestaand land is en in Europa gesitueerd is-
Daarnaast ben ik ook van familie veranderd. Het eerste weekend ben ik met mijn zus naar Puerto Zuelo gegaan, prachige uitzichten, midden in de wolken. Nu ben ik dus officieel een deel van het gezin Paez-Sanna, de meest hectische en ongeorganiseerde familie van heel Catamarca. In tegenstelling tot mijn eerste gezin, is dit gezin er eentje van typisch Argentijnse makelij. Geen ontbijt, zoetigheden en mate de hele vooravond en avondeten gebeurt hier niet voor 11h30, soms schuiven we zelfs pas aan tafel om 2u 's nachts. Met als gevolg dat er hier de hele dag non-stop wordt gegeten, daarbij ook nog eens allemaal afhaalmaaltijden -gelukkig dat de familie zich onlangs ook een fitnessapparaat heeft aangeschaft, kwestie van die bijgekomen kilo's tot een minimum te beperken- En dat is niet het enige talent dat mijn nieuwe familie bezit. Ook slapen kunnen ze hier als de beste, en niet enkel tijdens de siesta. 'Als je moe bent, moet je slapen', is het motto van de familie en dat nemen ze ook echt letterlijk. Ben je moe om 21h, ga je even gaan slapen tot 2u 's nachts om vervolgens de hele nacht tv te kijken en er rond 6u 's ochtends weer in te kruipen. Kwestie van de dag nuttig te besteden. Maar ik voel me er geweldig thuis en heb de beste zussen! Zonder de hond te vergeten -we hebben een heleboel straathonden die in huis leven, slechts Beeto, de chauchau, wordt behandeld als de koning van het huis- 

Verder ben ik voor het eerst echt goed verschoten van de Argentijnse cultuur en de gevaren in mijn stadje. Vrijdagavond ben ik naar het huis van een vriend gegaan met de taxi. Na de chauffeur het adres gedicteerd te hebben, keek ik rustig via het raampje naar buiten hoe de stad langzaamaan donker kleurde. Bij de lichten stonden we stil en ik wierp een blik op de knipperlichten van de chauffeur, die flikkerden om naar rechts af te slaan terwijl we duidelijk naar links moesten. Na hem duidelijk gemaakt te hebben dat het huis van de vriend links was, sloeg de chauffeur toch naar rechts in en begon zijn vaart te versnellen. Meneer maar niet reageren op mijn gehakkel en ik helemaal in paniek. Tot we niet veel later voor een rood licht vastzaten en ik de kans gegrepen heb om het portier open te slaan en het op een lopen te zetten. De rest van de avond heeft me dit voorval wat doen vergeten -karaoke'avond, cocktails,..- tot we om 6u 's ochtends met zijn 5'en terug naar huis wandelden om in ons bed te kruipen. Komt er plots uit de zijstraat een brommer aangesjokt met 3 changos op. Net voor onze neus springt er eentje af en begint mijn vriendin te bedreigen, hield haar bij haar middel, duwde de ander op de grond en voor we  het goed wisten, waren ze ervandoor met haar gsm. Dagdag, veilige buurt. 

Ajaa: over nog zo'n cultuur'shock gesproken. Laatst hadden we het over de overgang van meisje naar vrouw, die hier op hun 15de verjaardag gevierd wordt. En ik vroeg of de jongens dan geen speciaal feest hadden. Beginnen mijn vriendinnen me een heel verhaal uit de doeken te doen hoe sommige gezinnen hun zonen op 13-14 jarige leeftijd soms traditiegetrouw naar de hoeren voeren om daar 'te leren hoe het moet'. De vriendinnen hebben mijn verontwaardigde reactie niet helemaal begrepen en legden het weer met: 'je kan toch moeilijk verwachten dat een jongen bij zijn eerste lief zonder enige ervaring aan komt kloppen.' En dan zou je denken dat zo'n bezoekje een eenmalig gebeuren zou zijn maar nee, een maandabonnement voor de rosse buurt is hier blijkbaar een doodnormaal verjaardagscadeau. Ongelofelijk. 


Maar over naar goed nieuws: Afgelopen vrijdag was officieel mijn laatste schooldag -als dochter van de vice-directora mag je dan enkele uurtjes langer uitslapen, en pas rond 10u, half in uniform toestrompelen (:- traditioneel afgesloten door waterballonnen door de hele school naar elkaar te schieten en om 12u in de fontein te springen -geduwd te worden. Summervacation, here I come! Met zotte plannen om mee naar Jamboree Argentina in Buenos Aires te gaan. 

Boven: Ik - Gime (22) - papa - Beeto de hond - Camila (14) - mama - Lukas, novio van Gime, Onder: Lucia (16). En verder ontbreekt Desiree nog, andere zus die in Mendoza studeert 

Paez-Sanna